Historia romansu rodem z Hogwartu...

Rozdział 2 - Wredna

Hermiona czyli Rose Catherine Nicole Lovegran-Malfoy wystrojona i dumna niczym paw, tajemnicza jak brązowooki kot i chłodna jak lód zeszła na dół na kolację. W jadalni było zimno, gdyż nie płonął w niej ogień. Nad kominkiem wisiał obraz przedstawiający dumną kobietę o brązowych oczach i blond włosach ubraną w niebieską sukienkę do kolan. Miała ona sztuczny uśmiech i tajemniczą głębię w oczach. Malowidło wisiało na ścianie z wielkich szarych kamieni. Poza obrazem ściany były gołe. Natomiast kamienną również podłogę przykrywał zielony dywan z wymyślnymi wzorami i ściegami był zakończony srebrnymi frędzlami. Na dywanie stał stół wykonany z hebanowego drzewa tak czarnego, że wydawało się, iż jest to czarna otchłań bez dna. Hermionie przeszedł po plecach niemiły dreszcz, a następnie wzdrygnęła się. Tyle razy była już w tym pomieszczeniu, a nadal uważała je za straszne. Ilekroć się tu zjawiła serce podchodziło do gardła, a ciało oblewał zimny pot. Nawet złoty żyrandol, ze świecami zamiast lamp nie dodawał jej otuchy. Jedyne, co uważała za dające jej poczucie bezpieczeństwa był biały obrus, którym stół był zawsze przykryty. Jednak teraz go nie było i wiedziało, że już go raczej nie zobaczy. Teraz czasy były ciężkie i nawet tak bogatym rodzinom jak Malfoyowie było trudno. Przełknęła nerwowo ślinę. Czuła dyskomfort przebywając w tym pomieszczeniu i chciała jak najszybciej je opuścić. Wiedziała jednak, iż dziś będzie do utrudnione. Dracon miał ogłosić swoje zaręczyny z Rose. Hermiona bała się tego momentu. Wiedziała, że każda minuta, każde tyknięcie zegara przybliża ją do zaręczyn. Teraz było już za późno. Nie mogła się wycofać. Podniosła wysoko głowę i zajęła swoje miejsce przy stole. Taka musiała być: zimna i obojętna, bez cienia strachu i zwątpienia. Wredna.